Mila Zortzi ehun herneretzian

Mila Zortzi ehun herneretzian,
Urriaren hillaren bederatzian,
Umore ona nuien hoien khantatzian,
Gazte eta alegera, trankil bihotzian;
Ontasunna franko badut intresian,
Deusik ez etchian,
Orai bezain aberats nintzan sortzian.

Nork nahi zer nahi erranĂ­kan ere
BidarraĂ­tarra nuzu bai nahi ere;
Etcheko seme ona segurkĂ­ halere,
Nahiz baden herrĂ­an hobechagorik ere
Baditut bortz haurhide, enekĂ­ sei dire,
Oro adizkide,
DotĂ­aren gainetik samurturen ez gire.

Aita ezkondu zen gure amarekin,
Ama aitarekin, biak elgarrekĂ­n;
Orduian gazte ziren bertze zerbaĂ­tekĂ­n,
Eta orai zahartu miserĂ­arekin;
Ontasuna igorri bertze haurhidekin,
Phartebat enekin,
Enekin baino haboro bertze bortzekin.

AĂ­ta zen etcheko, ama kampoko,
Jainkoak egin tu elgarreki1ako.
Hirur mutiko eta hirur neskatoko,
Haurrik aski badute aisa bĂ­zitzeko
Balimba bertzerik etzaie sorthuko,
Ez da fidatzeko.
Landatuz geroz hirriskatzen du phizteko.

Adinen beha gaude, egĂ­a erraiteko,
Gure ontasun ororen phartĂ­tzeko;
Diru idorra bere bada bizĂ­kichko,
Jainkoak daki zembat den bakhotcharen dako;
Izaiten badugu ez dugu utziko
Auzokuendako,
BaĂ­nan eztaikugu sakelarik erreko.

Hemen bagirade oraĂ­ zembait lagun,
BotoĂ­la bana arno edan dezagun,
Ona balimbada bira edan dezagun,
Tringa dezagun, plazer har dezagun,
Bilha zembait lagun:
Diru dianak Ă­zanen dĂ­k ezagun.

Etchek’ anderia. zure tristia,
Îduritzen zaízu girela diru gabiak,
Diru badugu bainan ditugu larrĂ­ak;
Zor utziren dautzugu gaurko afariak;
Etchek’ anderia, emazu guardia,
Har pazientzia,
Noizbait izanen duzu zure pagamenduia. »