Maitia, nun zira

Maitia, nun zira?
Nik etzĂŒtĂŒt ikusten ez berririk jakiten,
nurat galdĂŒ zira?
Ala khanbiatĂŒ da zure deseiña?
Hitzeman zenereitan ez behin,
bai berritan enia zinela!

Ohikua nĂŒzĂŒ ez nĂŒzĂŒ kanbiatĂŒ
bihotzian beinin hartĂŒ eta zĂŒ maitatĂŒ.
Aita jeloskor batek dizĂŒ kausatĂŒ.
Zure ikustetik gehiago mintzatzetik
hark nizĂŒ pribatĂŒ.

Aita jeloskorra!
ZĂŒk alaba igorri arauz ene, ihesi komentĂŒ hartara.
Agian ez ahal da sartĂŒren serora!
Fede bedera dĂŒgĂŒ alkarri eman tĂŒgĂŒ
gauza segĂŒrra da.

Zamariz iganik, jin zazkit ikustera,
Ene kontsolatzera, aitaren ixilik.

Hogei eta lau urthe batizit betherik:
Urthe baten bĂŒrian,
nik ez diket ordian Aitaren axolik.

Alaba diener erranen dit orori:
«So’gidaziet eni beha ene erraner.
Gaztetto direlarik, untsa diziplina!
Handitu direnian berant date ordian
nik badakit untsa»