Bildotsa eta otsoa

Primadera goiz batez,
chirripa batera
Ama gabe, bildotcha
Gan zen edatera.
Hantchet ani zelarik
Churga churga bera,
OihanetĂ­k otsoa
Zitzaion atera.

Otsoak, gorachago
urean sarturik:
Ur hau, erraten dio,
Zikhintzen dautak hik.
-Bildotchak errepusta:
Jauna, nik nihundik
Hemendik ez dezaket
Zikhin zure urik.

Ichil hadi, kichkila,
jaz ari baĂ­hintzen
Ene fama onaren
Nun nahi funditzen.
-Jaz ni oraino, jauna,
sorzekoa nintzen;
Amaren ttittirat naiz
Oraino ibiltzen.

Hire anaia zuan,
hi ez balĂ­n bahaiz.
-Ez dut nik anaĂ­rik;
ume bakharra naiz.
-Hots! Zuetarik norbeĂ­t
entzun diat nik maiz,
Nitaz bazerasala
Zer nahi elhe gaitz.

Hortan zen bildotcharĂ­
oldartu otsoa,
Eta bi klaskaz zuen
Iretsi gaichoa….
Azkarra duenean
Partida ïŹ‚akoa,
Hauzia zoinena den
Erran gabe doa.

Otsoak bildotchari
egin zioena,
Jainkorikan ez balitz,
Nork liro kondena!
Jainko legetik kampo,
Zertan da zuzena?
Galde zazu indarrez
Zoin den nausi dena?